Veel voteplezier!

A lot of strange stuff can fly in under the claim that you are “simply starting a debate”. You may remember the Aids denialist documentary House Of Numbers from 3 weeks ago. Since then, it has received many glowing outings. The London Raindance film festival explained that they were proud to show it, and a senior programmer appeared on Youtube saying they had gone through the film at 15 second intervals, finding no inaccuracies at all.

This is pretty good for a film which suggests that HIV doesn’t cause Aids, but antiretroviral drugs do, or poverty, or drug use, but HIV probably doesn’t exist, diagnostic tools don’t work, and Aids is simply a spurious basket diagnosis invented to sell antiretroviral medication for a wide range of unrelated problems, and the treatments don’t work either.

But now the film has received an even more prominent platform. Here is Fraser Nelson, political editor of the Spectator, promoting the Spectator event next Wednesday at which they will be screening this film: “Is it legitimate to discuss the strength of the link between HIV and Aids? It’s one of these hugely emotive subjects, with a fairly strong and vociferous lobby saying that any open discussion is deplorable and tantamount to Aids denialism. Whenever any debate hits this level, I get deeply suspicious.”

Of course people will have some concerns. Despite international outcry, from 2000 to 2005 South Africa implemented policies based on the belief that HIV does not cause Aids, and declined to roll out adequate antiretroviral therapy. It has been estimated intwo separate studies that around 350,000 people died unnecessarily in South African during this period. 
We should also remember that “teach the controversy” is a technique beloved of American creationists, and of antivaccination campaigners (with whom Fraser Nelson has also, oddly, flirted). These groups know that in our modern media, where truth is halfway between the two most extreme views, to insert doubt is to win.

But debate is also good. So what kind of debate will the Spectator be hosting? They advertise a panel of “leading medical authorities”. There are four people on this panel. One is Lord Norman Fowler. He is not a “leading medical authority”.

Charles Geshekter is a professor of African history from the University of Chicago, and is therefore also not a “leading medical authority”. He says there is no AIDS epidemic in Africa, simply poverty, and that belief in the epidemic was a product of racism and “western sexual stereotypes”. In fact he calls it “The Plague That Isn’t”, and was on President Thabo Mbeki’s notorious Aids Advisory Panel in South Africa in 2000.

Beverly Griffin is an emeritus professor at Imperial College, from the field of virology but not HIV, who is quoted by the virusmyth website as saying that HIV may not cause Aids in the 1990s. Her views may now have changed, I hope they have, I have emailed her and hope to hear back.

Lastly, Dr Joe Sonnabend is a retired american doctor who was greatly involved in the treatment of people with Aids, but was also long regarded by many in the Aids denialist community as a fellow traveller, saying that the link between HIV and AIDS was unproven. More recently he has distanced himself from this view.

I’m sure they are erudite and accomplished, but it is not clear that the Spectator have assembled “leading medical authorities” on the specific question of whether HIV causes Aids. It is also fair to say, with the exception of Norman Fowler, that all the Spectator’s panellists have disputed the mainstream consensus on Aids at one stage or another. I’m not saying that is unacceptable, or presuming their current position. I am simply saying: this is who the Spectator have chosen to put on their panel of “leading medical authorities”, and they may not reflect the overwhelming consensus – which is not a dirty word – that HIV causes Aids, and that antiretroviral medication is an imperfect but overall beneficial treatment.

And then there is the film to which their debate is pegged. We do not have time in this short column to rehash its flaws, although you can find many documented at the excellent aidstruth.org. I would however ask Fraser about one scene, which makes a very simple point. Christine Maggiore appears many times in the film, talking emotively, explaining her choice not to take Aids medication, and that this is why she is alive.

Christine Maggiore is dead, Fraser. The film tells you that but in tiny letters at the very end and it says no more. She died of pneumonia aged 52. And her daughter died of untreated Aids aged 3. Because of her beliefs about Aids, Christine Maggiore did not take medication which has been proven to reduce the risk of HIV transmission to her unborn child during pregnancy. Her daughter, Eliza Jane, was not tested for HIV during her short life. Before she died. Of Aids.

I cannot see how a film which does not tell you that – in large, bold letters, perhaps, scrolling across the screen when Maggiore is speaking to you so passionately – how a film that frames its facts in such a fashion can possibly be a helpful starting point for an informed debate. It’s not “controversial”, it’s pointlessly misleading. “Starting a debate” is fine. With this film, and with these panellists, the Spectator has framed a very odd event indeed.

(Goldacre, Ben, Aids Denialism at the Spectator, 24 Oct 2009; meer info in House of Numbers op dezelfde blog)

Dit is voor mij het zoveelste voorbeeld van platvloerse demagogie dat ik in het Oosterweel­debat heb aangetroffen. De voorstanders van het BAM-tracé (of het “Natuurlijk Tracé”, zoals ze het graag noemen) beschuldigen de nee-stemmers graag ervan dat ze inspelen op het angstgevoel van de Antwerpenaar – niet geheel onterecht overigens –, maar zelf schuwen ze de scare tactics evenmin.

Bouw een brug of het verkeer blijft staan: een krasse uitspraak, genomen dat de Wapper er pas zou staan tegen 2016 – exclusief op- en afritten – en dit na heel wat verkeershinder ten gevolge van de werken. Bovendien is er niet de minste twijfel over dat de Ring rondgetrokken moet worden; enkel over de keuze van het tracé bestaat twijfel. Een nee-stem gelijkstellen aan meer fileleed is dan ook te absurd voor woorden: alsof een tunnel als ondergrondse parkeergarage zou dienen. Leuke bijkomstigheid: het boren van een tunnel heeft weinig invloed op het verkeer (de aanleg van de Noord-Zuid-verbinding verliep ook zeer vlotjes), terwijl dit over de megabouwwerf die nodig is voor de constructie van de Lange Wapper niet gezegd kan worden.

Bouw een brug of Antwerpen verliest een symbool: ook dat is een bijzonder oppervlakkig argument. Met gebouwen als de Onze-Lieve-Vrouwentoren (de hoogste kerktoren van de Benelux), de Boerentoren (het hoogste gebouw ter wereld tussen 1932 en 1950) en diens meer kan men moeilijk beweren dat Antwerpen nood heeft aan monumenten. De meest recente monumentale “toeristentrekkers”, zoals het nieuwe Justitiepaleis, trekken ongeveer evenveel toeristen als het Sint-Jansplein. Bovendien is het sterk de vraag of het Lange Wapper-viaduct Antwerpen meer internationale uitstraling zal geven, zoals sommigen beweren: Vilvoorde zou ook niet van heinde en verre toeristen trekken als “hun” viaduct aan twee pilaren opgehangen was. Laten we ook het potentieel van de oude haven niet vergeten: diverse stadsarchitecten zien een uitgelezen kans om op termijn een mooie, moderne woon- en werkomgeving aan de Schelde te creëeren. Een viaduct vol vrachtwagens beperkt serieus de ontwikkelingskansen voor een “Antwerp Docklands” bij het Eilandje en het Noord, zoals in het structuurplan voor de toekomst voorzien wordt.

En dan hebben we nu ook het argument van dhr. Luwel: bouw een brug of Vlaanderen laat de Ring liggen zoals hij ligt tot Antwerpen is bijgedraaid – na het afbetalen van alle schulden. Met alle respect, maar dat kan Vlaanderen zich niet permitteren: de haven is goed voor 10.4% van het bbp van Vlaanderen, dus als Antwerpen niet aantrekkelijk blijft voor bedrijven, ondervindt heel Vlaanderen daar de weerslag van. De “rustige vastheid” van de Vlaamse regeringsverklaring zal dan ver te zoeken zijn. Ook voor het vertrouwen in de regering zou een dergelijke beslissing nefast zijn: is het dan werkelijk de bedoeling dat de regering op z’n Oostbloks grote betonprojecten neerpoot, zonder aandacht te geven aan de invloed ervan op de bewoners van deze “stedelijke ontwikkelingsruimte”? Als de Vlaamse regering er in een vlaag van zinsverbijstering de stekker zou uittrekken, mag zij rekenen op een aantal Zwarte Zondagen.

Het is enorm spijtig dat dit debat herleid wordt tot een ongenuanceerde ja/nee-vraag; nog spijtiger is het dat de Antwerpenaar slechts een keuze kan maken op basis van dergelijke argumenten, in plaats van op de inhoud te kunnen oordelen. Welke partij zondag ook de zege claimt, het zal in de eerste plaats een overwinning zijn voor de reclamemakers en de politici. Aangezien ik de BAM nooit steekhoudende argumenten heb horen geven voor haar brug en tegen de tunnel en de actiegroepen StRaten-Generaal en Ademloos toch wat meer op inhoud hebben gespeeld, zou mijn stem dan ook een welgemeende nee zijn. Nu nog stemrecht…

Maar dit tekeningetje vind ik wel leuk!

Zo gingen jaren heen. De kindren werden groot
en zagen dat de man die zij hun vader heetten,
bewegingloos en zwijgend bij het vuur gezeten,
een godvergeten en vervaarlijke aanblik bood.

Het Huwelijk, door Willem Elsschot (1882-1960).

Altijd leuk om die “tussen droom en daad” die zo vaak wordt aangehaald ‘ns in de juiste context te plaatsen.

Tijdens een serieuze bui van lange aard reden we van onze nieuwe logies in Cailly-sur-Eure naar het pittoreske dorpje Giverny, waar Claude Monet woonde en werkte. Uiteraard hebben we een bezoek gebracht aan het huis en de tuinen van de vader van het impressionisme, die opengesteld zijn voor het publiek. De kleurenpracht van de tuin en de vijver (die met de waterlelies, ja) was ronduit schitterend; wie een schilderij van Monet bekijkt, zou geneigd kunnen zijn te denken dat hij lichtelijk overdreef met de intensiteit van de kleuren, maar niets is minder waar. Ik hoop binnenkort hiervan een aantal foto’s online te kunnen zetten, hoewel foto’s de waarheid geweld aandoen. De tuin van Monet is iets om zelf te zien (én te ruiken). Wie hoopt de werken van de meester zelf te kunnen bewonderen, komt bedrogen uit, want in het huis hangen enkel reproducties van werken van Monet en van diverse Japanse kunstenaars die hem beïnvloed hebben. De enige echte Monet die in het dorp hangt, bevindt zich in het Musée d’Art Américain (zie volgende alinea). Desondanks is een bezoek een must voor cultuur- én natuurliefhebbers.

Na de Monet Mansion bezochten we het Musée d’Art Américain in dezelfde straat, waar dit seizoen een aantal werken van de Amerikaanse abstracte kunstenares Joan Mitchell wordt geëxposeerd. Hoewel niet te vergelijken met Monet, is deze schilderes eveneens briljant – hoewel de abstracte kunst niet door heel het gezelschap even artistiek bevonden werd, ik heb mijn vader nog maar zelden zo zien lachen.

Een van de werken van Joan Mitchell

Als afsluiter van de dag bezochten we de pittoreske stad Vernon, aan de oevers van de Seine. De lemen gevels zien er prachtig uit, maar het is verstandiger om de stad zélf te ontdekken dan de stadswandeling te volgen, die naar mijn mening vrij eentonig is.

Dag 4 – woensdag

Voor liefhebbers van geschiedenis is Les Andelys een must-see. Tussen het stadscentrum en de Seine staat namelijk de ruïne van Château-Gaillard, een vesting die Richard Leeuwenhart, Koning van Engeland en Hertog van Normandië, liet bouwen om de stad Rouen (stroomafwaarts gelegen) te verdedigen tegen de Franse koning. Tal van andere koningen en edelen hebben van dit stevig bouwwerk gebruik gemaakt, als fort, buitenverblijf of gevangenis. Momenteel wordt de burcht beetje bij beetje gerestaureerd, wat ook wel nodig is: in de 18de eeuw werd bevel gegeven tot ontmanteling van het fort, aangezien het zó sterk was dat het amper in te nemen zou zijn als een vijand er bezit van nam. Vanaf de burcht heeft men een prachtig zicht op de meanderende Seine.

In de namiddag bezochten we het klooster van Mortemer, een cisterciënzerabdij aan de rand van een moeras (vandaar de naam, “Dode Zee”). Het museum van het klooster is buiten het toeristisch seizoen gesloten, maar de ruïnes van het oude klooster en de vijvers erachter zijn een streling voor het oog. Bij de oevers staan verschillende houtsculpturen die de graven van Normandië symboliseren, van de viking Rollon die No(o)rmandië veroverde tot de Plantagenet-dynastie. Een wandeling langs de aangegeven route geeft de bezoeker een goede impressie van de rust van het kloosterleven.

Vertrokken op zondag 30 augustus om elf uur, na uitgebreid afscheid te nemen van de kat. Daarna via Calais en Rouen naar Évreux gereden. Kort verblijf geboekt in de Campanile (slecht eten, veel te kleine driepersoonskamers  en ‘t enige bier is Heineken, bij Toutatis!) voor we verdergaan naar ons “vast” hotel in het gehucht Cailly-sur-Eure, een kwartiertje verderop.

Dag 2 – maandag

Eerst hebben we de stad Évreux bezocht, hoofdstad van het Département de l’Eure en vroegere hoofdstad van de Eburones. Bij het Office de Tourisme was een stadsplannetje met stadswandeling beschikbaar, waarvan we dankbaar gebruik hebben gemaakt om de stad te ontdekken. Dit stadsbezoek was zeker positief te noemen: de stad is een mix van pittoreske gebouwen (waaronder de gotische kathedraal, de Gallo-Romeinse stadsmuur en het prachtige Hôtel de Ville) en brede stroken groen langs de rivier Iton, een zijtak van de Eure die door de stad stroomt. Enige minpunt van het bezoek was dat het museum van de stad ‘s maandags gesloten is; later deze week zullen we terugkeren om deze te bezoeken.

Nadien zijn we naar Le Vieil-Évreux gereden, een boerengat met daarnaast de opgegraven ruïnes van de plaats Gisacum, een heilige plaats voor de Gallo-Romeinen die in deze omgeving woonden. Na een bezoek aan het “interpretatiecentrum” (waar de Gallo-Romeinse levenswijze met behulp van de obligate potscherven werd getoond) gingen we door de “jardin archéologique”  naar de voormalige thermen. Deze zijn volledig gereconstrueerd: de blootgelegde authentieke muren worden vervolledigd met pasgebouwde  muren om de bezoeker duidelijk te tonen hoe de thermen van Gisacum eruit zagen. Aan de andere kant van de straat konden we de opgraving van het heiligdom zelf bijwonen, hetgeen zeer boeiend was: je ziet niet elke dag een archeoloog aan het werk. Hiervan heb ik helaas geen foto’s kunnen nemen, hetgeen waarschijnlijk een bummer is voor de geschiedenisstudenten die dit lezen. Then again, meer dan drie kunnen het er onmogelijk zijn.

Om de dag af te sluiten hebben we een bezoek gebracht aan het Château d’Acquigny, een kasteel ingesloten tussen de Iton en de Eure met daarbij prachtige tuinen met als bewoners een brede waaier aan bloemen- en bomensoorten. Onder andere een sequoia heeft hier zijn thuis – wel, niet zijn thuis, hij is uitheems, maar allochtonen moeten er ook zijn, anders hebben de racisten niets om over te klagen.

Qua verhaal is DMTH een opeenhoping van horrorclichés: een jonge, aantrekkelijke, blonde loan officer genaamd Christine Brown (Alison Lohman) weigert de hypotheek de bejaarde zigeunerin Sylvia Ganush (Lorna Raver) een derde keer te verlengen. Ganush is not amused en na een struggle-for-life in de parkeergarage vervloekt ze Christine. Een waarzegger weet haar te vertellen dat Ganush haar heeft voorzien van een demonische stalker genaamd Lamia , die haar drie dagen pest om haar vervolgens mee te sleuren naar de hel.

Het verhaal op zich is dus niet bepaald origineel, maar bij horrorfilms zijn er nou eenmaal niet veel scenario’s mogelijk (‘t is kennelijk dit of harige wijven die door televisies kruipen…). Wat wel lovenswaardig is, is de manier waarop Sam Raimi en de cast dit verhaal brengen: het is een mix van klassieke shock-momenten (geiten voor de ruit), walgelijke scènes (aanvallen van misselijkheid die gepaard gaan met een overdosis kakkerlakken) en dolle humor (een demon die een folkdansje opvoert). Bovendien slaagt Raimi erin om de kijker heel de film lang op het puntje van zijn stoel te houden: Ganush en de Lamia komen werkelijk uit alle mogelijke hoeken en gaten tevoorschijn, en hoewel hun aankomst vaak aangekondigd wordt door audiovisuele hints, worden ze niet echt afgezaagd. Ook de soundtrack van Christopher Young draagt stevig bij tot de sfeer, hoewel deze ook verre van origineel is – kennelijk hebben alle demonen een extra ruime broekzak waar een volledig gregoriaans koor inpast.

Al bij al is deze film een aanrader voor iedereen: gevoelige mensen zullen ongetwijfeld waar krijgen voor hun geld en koelbloedige horrorfanaten zullen zich te pletter lachen met de humor in deze film. Niet de top van 2009, maar wel de beste horrorprent die ik in tijden gezien heb.

Nietjes, latten, aambeelden... Wat je ook tegen of in het hoofd van dit kranige besje ramt, ze overleeft alles!

]]> http://silliewillie.wordpress.com/2009/07/21/drag-me-to-hell/feed/ 0 silliewillie Drag Me To Hell - theatrical poster Sylvia Ganush http://silliewillie.wordpress.com/2009/07/16/de-energie-van-de-toekomst/ http://silliewillie.wordpress.com/2009/07/16/de-energie-van-de-toekomst/#comments Thu, 16 Jul 2009 19:16:28 +0000 William http://silliewillie.wordpress.com/?p=193 ]]> Net een paar interessante artikels gevonden in New Scientist, over batterijen en koude kernfusie; ‘k vond ze wel boeiend.

Electric cars: juiced up and ready to go

Interview: Fusion in a cold climate

Het verhaal van QoS sluit naadloos aan bij dat van Casino Royale – zowat een unicum in de Bondgeschiedenis. Na een achtervolgingsscène in een Italiaanse steengroeve ondervraagt 007 (Daniel “kleine blonde boxer” Craig) samen met M (Judi Dench) zijn gevangene uit de eindscènes van Casino Royale, Mr. White, over de geheime organisatie waartoe hij behoort. Nadat White hen droog vertelt dat zijn organisatie overal geïnfiltreerd is, bewijst M’s bodyguard deze bewering door M onder vuur te nemen. Mr. White maakt van de gelegenheid gebruik om te ontsnappen en wordt door Bond niet meer ingehaald – wat hem één van de weinige zeldzame Bond-villains maakt die niet sterft, net als de onvergetelijke Jaws en Baron Samedi. MI6 is gelukkig in staat om zijn contactpersoon in Haïti te traceren, wat Bond op het spoor brengt van een samenzwering om de regering van Bolivia omver te werpen en de gehele watervoorraden van het land in de handen van één man te brengen, met name Dominic Greene (Mathieu Amalric). Daarbij dient hij niet alleen Queen and Country, maar ook zijn eigen belangen: zijn verlangen om wraak te nemen op de breinen achter het verraad van zijn grote liefde Vesper Lynd drijft hem tot een blinde woede. Uiteraard maakt dergelijk onprofessioneel gedrag zijn relatie met M er niet makkelijker op. Gelukkig kan hij rekenen op de steun van Bondgirl Camille Montes (Olga Kurylenko).

Op zich een goede plot voor een actiefilm, maar naar mijn gevoel moet hij toch onderdoen voor de verhalen van de “klassieke” Bondfilms. Dat brengt me meteen bij mijn belangrijkste kritiek bij deze film: het voelt niet aan als een Bond. De actiescènes zijn in de verste verte niet memorabel – hooguit voor het recordaantal cuts per minuut -, de klassieke Britse gentleman-Bond heeft het veld geruimd voor een platvloerse emo zonder de minste finesse, dialogen blinken uit in onbestaandheid en bovenal: Dominic Greene is een slappe garnaal en komt totaal niet in de buurt van zijn notoire voorgangers. Ook Quantum, de geheime organisatie die in de nieuwe generatie films 007 wat om handen geeft, is maar slapjes: ze heeft misschien in alle echelons haar mannetjes hebben, maar verder lijkt ze niet veel machtsgeiler dan Lijst Dedecker. Dat de makers van de films Quantum presenteren als de geestelijke opvolger van SPECTRE uit het Connery-tijdperk, is dan ook belachelijk. Waar is de koude evil genius met de witte kat, waar zijn de welopgevoede rotzakken met de misvormde lijfwachten en de architecturaal onverantwoorde hoofdkwartieren, en waar is in godsnaam de ambitie?! Waar SPECTRE uit was op wereldheerschappij, neemt Quantum genoegen met het opdrijven van de waterprijs in een land zonder water. Yeah right…

Aan Daniel Craig zal het niet gelegen hebben: net zoals in Casino Royale weet hij Bond feilloos neer te zetten als een koude kikker die dringend wat Xanaxjes kan gebruiken, iets waar geen enkele van z’n voorgangers ooit in geslaagd is (op Timothy Dalton na). Op zich een mooi uitgangspunt, want ook de Bond uit de boeken van Fleming kent scrupules noch levensvreugde. Bovendien kàn Craig wel degelijk acteren, gezien het gemak waarmee hij in de huid van 007 lijkt te kruipen. Helaas staat het verhaal hem niet toe om ook de charme, de humor en de plichtsbewustheid van Flemings Bond te tonen: de producenten hadden immers een actieheld voor ogen, en géén badass geheim agent. Hopelijk gaat het om een tijdelijk dipje, want in Casino Royale was James wél verfijnd en welgemanierd.

Gelukkig is de film verder wél een amusante prent. De locaties zijn naar goede gewoonte bijzonder exotisch en variëren van de Palio in Siena over de Atacamawoestijn in Latijns-Amerika tot de Bregenzer Festspiele Seebühne (een drijvend operagebouw) in Oostenrijk. Ook de auto’s, de vrouwen, de cocktails en de maatpakken zien er even schitterend uit als anders. De special effects zijn regelmatig over the top, maar een Bondfilm zonder explosies en vuurzeeën zou behoorlijk uniek zijn. Voor de Bondfans zijn er geregeld (visuele) verwijzingen naar oudere films, waarvan de dood van MI6-agente Strawberry Fields (Gemma Arterton) de opvallendste is: het is haast een exacte kopie van de dood van Jill Masterson uit Goldfinger.

Jill Masterson in Goldfinger

Camille Montes in QoS

Al bij al is het zeker geen slechte actiefilm, maar als Bondfilm trekt Quantum of Solace nergens op. Zelfs Roger Moores films waren beter, en dat wil wat zeggen. Bij deze raad ik de regisseur en de producenten aan om Flemings boeken te lezen, de vroegere films te bekijken (Connery-Lazenby-Dalton en een béétje Moore) en van James Bond terug een koelbloedig geheim agent te maken in plaats van een Rambo. En for fuck’s sake, de gunbarrel sequence hoort in het BEGIN van de film!!

Score als actiefilm: 8/10
Score als Bondfilm: 3/10
Score totaal:  4.5/10